Wolfind: Od Gwendolyn cd Michael'a

Popatrzyłam na tego całego Michaela krytycznym wzrokiem. Czy on chce żyć?!

- A co mnie obchodzi jak masz na imię?! - warknęłam.

Popatrzył na mnie zdziwiony.

- Mam cię przeprosić?!

- Facet...Słuchaj. Możliwe, że mnie z kimś pomyliłeś, ale puste laski, które nabierają się na pierwszy lepszy ładny ryj stoją tam - pokazałam ręką na dziewczyny, które piszczały bo "Och, ach, dostałyśmy się!".

- Dziękuję - powiedział szczerząc się bezczelnie. - Uznałaś, że mam ładny ryj.

- Wiesz co..? Nie mam ochoty na sprzeczanie się z tobą kumasz?!

- No nie bądź taka.... Na jakim domu jesteś?

- A ty?

- Wolfind

- Kurwa. - przeklęłam teraz będę na niego skazana.

- Och jak miło widać, że jesteśmy w tym samym. Profil plastyczny a ty?

- Też - westchnęłam ze zrezygnowaniem.

- No popatrz jak miło.

- Chyba jednak nie. - prychnęłam - Słuchaj na taką gadkę mnie nie poderwiesz, więc jeśli nie masz nic przeciwko to sorry, ale chcę się jeszcze rozpakować.

Odwróciłam się na pięcie i ruszyłam do swojego pokoju.

Na dobre się już rozpakowałam. Wyjęłam z torby swoją lustrzankę i zaczęłam przeglądać zdjęcia. Później włączyłam laptopa i odpaliłam facebook'a.

Jak tam w nowej szkole?

Przeczytałam wiadomość od Leslie, Jedynej normalnej osobie w mojej dzielnicy. Nie dość, że jak ja nie uganiała się za chłopakami to jeszcze nosiła kolczyk w wardze, a na ramieniu miała tatuaże.

Same puste laski... A faceci jeszcze gorsi. - odpowiedziałam myśląc od Michael'u. - Myślą, że na ładną buźkę poderwą każdą. 

- Aha... Czyli ktoś już do ciebie startuje? - zażartowała Leslie.

- Nie, no co ty. Tylko jeden wredny koleś najpierw we mnie wlazł a później uważał, że jak ładnie się uśmiechnie to będę dla niego miła. Haha. Dobre. 

- Oj, Gwen skończ już z tym. Uśmiech na gębę i zrób dobre wrażenie. 

- Łatwo mówić. Ty nie żyjesz wśród idiotów. 

- Skąd wiesz? Może ktoś tam jest fajny. 

- Może - to bardzo dobre słowo...

- Sorry, Gwen. Muszę lecieć. Wiesz.... Nauka... Pfff jedno z rzeczy, których nienawidzę. 

- Pa, Les.

Zamknęłam laptopa. Gdyby nie to, że za dwadzieścia siedem minut mam obiad to bym się przespała.

Siadłam na łóżku i zaczęłam czytać książkę.

- Uczniowie, zapraszam was na obiad! - rozległ się głos.

Popatrzyłam w róg sufitu. Radiowęzeł. Super.

Pewnie nietrudno zgadnąć kogo spotkałam na obiedzie......

Michael? :3 Jeśli chcesz przeżyć to się nie narażaj xD