Lioneart: Od Alex cd. Gwen

- Ale ja umiem - prychnęłam. Nie kłamałam. Umiałam doskonale.

- To czemu nie chcesz? - spytała zdziwiona Gwen.

- Bo nie. Nie lubię...

Czemu nie lubiłam? Cóż, nie od zawsze. Kiedy byłam mała, normalnie grałam we wszystko. Nawet z chłopakami w nogę. A teraz... Jebać. Nie wiem. Możliwe, że nałożyłam na siebie jakąś maskę. Maskę dziewczyny, która ma na wszystko wyjebane. I zdejmuję ją tylko przy najbliższych osobach. Gwen nie zaliczała się do nich, więc przed nią też musiałam zgrywać twardą. Życie.

- Ok, ok. To co robimy? Chyba nie będziemy się wiecznie gapić na... nich - ostatnie słowo powiedziała tonem, jakby hamowała wymioty.

- Włączymy muzykę? - zaproponowałam. Muzyka była moim sposobem na życie.

- Spoko. Czego słuchasz?

- Rap - Gwen jęknęła. - Co?

- Rock ever - odparła. Wzruszyłam ramionami.

- To na zmianę, co?

Nie usłyszałam słowa sprzeciwu, toteż szybko wyciągnęłam komórkę i zaczęłam szukać piosenki.

- O czym on śpiewa? - spytała Gwen.

- O tym, że ma dosyć życia i sławy, że stracił laskę... Ogólnie, że jest chujowo i szuka pomocy.

- To chyba smutna nuta, co?

- A nie słychać?

- No nie wiem, jak dla mnie każdy rap ma smutną melodię...

- Może... - mruknęłam. Nie miałam ochoty na rozwodzenie się o tym, że każda rapowana nuta wyraża emocje i te de...

- No, teraz ja - uśmiechnęła się z satysfakcją i włączyła swoją piosenkę. Od chwili usłyszenia pierwszych dźwięków zamknęła oczy i zrobiła minę zdradzającą błogostan.

- Jest w porządku - powiedziałam szczerze.

- Teraz ty? - spytała. Skinęłam głową.

- Wreszcie coś w normalnym języku - westchnęła Gwen z ulgą.

- Zajebiście kocham ten tekst. Taki... prawdziwy.

- Prawdziwy - przytaknęła.

Kilka piosenek później stwierdziłyśmy, że wrócimy każda do swojego akademika. Wstałyśmy z ławki obok boiska, na której siedziałyśmy i ruszyłyśmy w kierunku budynków.